Green Day

Najważniejszym wydarzeniem które przyczyniło się do powstania Sweet Children, znanego dzisiaj jako Green Day, było niew¹tpliwie pierwsze spotkanie Billiego Joe Armstronga i Miek`a Dirnta, które miało miejsce w 1982r w szkole, ponieważ chodzili do tej samej klasy w Pinole Valley High school. Oboje już wtedy zaczynali grać: Billie Joe na gitarze, a Mike na pianinie, ale póŸniej zdecydował się na basa.
Ze wspólnego muzykowania, prawdopodobnie w 1986 roku zrodził się z pocz¹tku dwuosobowy zespół Sweet Children. Przez pewien czas w kapeli bębniła Ana, sistra (...) Armstronga, ale niedługo potem jej miejsce zaj¹ł John Kiffmyer, znany jako Al Sobrante. Nic nie wskazywałoby amatorska grupa, której działalnoœć sprowadzała się do grania na imprezach szkolnych i w Rod`s Hikory Pit, knajpie, w której pracowała mama Billiego Joe, miała przed sob¹ jak¹œ przyszłoœć. Przełom nast¹pił w 1988 roku, gdy zaczęła grać wraz ze Sweet Baby Jesus, Operation Ivy, Crimpshrine, Isocracy czy The Lookauts z perkusist¹ Tre Coolem w utworzonym przez Tima Yohannana, szefa legendarnego pisma punkowego, „Maximumrocknroll”, klubie 924 Gilman.
Na pocz¹tku 1989r grupa The Lookauts przestała istnieć. Livermore (szef firmy fonograficznej Lookaut!) zastanawiał się wówczas, która z kapel może wypełnić lukę po niej. Wybrał Sweet Children, a wynikiem podpisanej umowy była wydana już pod szyldem Greek Day czwórka 1.000 Hours.
W marcu 1990 roku trafiła na rynek druga czwórka grupy, slappy, a miesi¹c póŸniej pierwszy album 39/Smooth.
Ponieważ Billie Joe, Mike i John jeszcze się uczyli, nie było mowy o dłuższej trasie koncertowej. Zorganizowano j¹ dopiero w 1991. Objechali wtedy małym busem cały kraj.
Po powrocie musieli zacz¹ć szukać nowego perkusisty, ponieważ Kiffmeyer zdecydował się na kontynuowanie nauki. Przez pewien czas w Green Day bębnił niejaki Dave E.C., ale jego miejsce zaj¹ł wspomniany już Tre Cool z The Lookauts.
Od listopada 1991 do stycznia 1992 roku grupa koncertowała w Europie. Dotarli nawet do Polski i zagrali trzy koncert: 10 paŸdziernika w Gryfinie, 11 w Bydgoszczy i 12 w Białym Stoku.
W tym samym czasie na rynek trafił drugi album Green Day „Kerplunk”. Grup¹ zaczęły interesować się wielkie wytwórnie płytowe, jednak najlepszy okazał się przedstawiciel Reprise. Na spotkanie przyszedł z gitar¹ i zaproponował wspólne granie, zapalił z chłopakami trawkę a potem zabrał ich do knajpy. Efektem tego spotkania było podpisanie w kwietniu 1993 umowy z „gigantem”, co w kręgach punkowych oznaczało zaprzedanie duszy diabłu i zeszmacenie się zespołu. Niektórzy nie byli w stanie nadal ich szanować. Jedn¹ z tych osób była dziewczyna Billiego Joe, która rzuciła go z tego powodu. Bardzo to przeżył, ale wkrótce ułożył sobie życie z kimœ innym – Adrienne Nesser, któr¹ poœlubił 2 lipca 1994r i s¹ razem do dzisiaj.
W lutym 1994r na rynek trafił wyprodukowany przez samych muzyków i Cavallo album „Dookie” promowany singlami: Longview, Basket Case, When I Come Around i Welcome To Paradise. Skali sukcesu jaki odniosła ta płyta nikt się jednak nie spodziewał. Muzyka Greek Day uzyskała wreszcie potężne, mocne brzmienie, a czasu punkowej amatorszczyzny maj¹ już za sob¹.
W paŸdzierniku 1995 roku ukazał się drugi album nagrany dla Reprise, „Insomaniac”, promowany singlami: Geek stink breath, Stuck with Me i Brain Stew/ Jadet. Rozszedł się trochę gorzej niż poprzedni, bo w 8mln egzemplarzy, ale o załamaniu kariery nie było mowy. Jednak prasa wyżywała się na grupie nazywaj¹c now¹ płytę Dookie 2.
Powtarzaj¹ce się zarzuty zdrady punkowych ideałów spowodowały że bycie na scenie przestało ich już bawić. Zapowiedzieli dług¹ przerwę która nast¹piła szybciej niż przypuszczano, 6 kwietnia 1996r. Po koncertach w Australii muzycy odwołali trasę po Europie tłumacz¹c się wyczerpaniem i tym, że od ponad dwóch lat nie widzieli się z rodzinami.
Powrócili w paŸdzierniku 1997 roku z nowym albumem „Nimrod”. Promowali go takimi hitami jak : Time Of Your Life (Good Riddance), Hitchin` A Ride i Redundant. O samym albumie wokalista mówi: “Chcieliœmy nagrać cos innego, a nie powtórkę z “Insomaniac”. Gdybyœmy nie podjęli tego wyzwania, skończylibyœmy tak, jak niektórzy starzy punkowy, którzy Graja w kółko te same kawałki. Nie chce wymieniać żadnych nazw, ale chyba wiadomo o kogo chodzi. Wolałbym zdechn¹ć niż tak skończyć.” Recenzje i tym razem nie były najlepsze, powróciły też zarzuty zdrady punkowych ideałów.
Po koncercie 25 paŸdziernika 1998 roku grupa znowu zamilkła. Pracowała nad kolejnym albumem. Tre wyjaœniał: „Ludzie myœl¹, że siedzimy gdzieœ na Hawajach i zbijamy b¹ki. Tymczasem my nie ruszamy się z Oakland i codziennie, pięć dni w tygodniu, jamujemy, tworzymy nowe kawałki, ogrywamy je, tworzymy następne…” Ale oddawała się też przyjemnoœci¹ życia rodzinnego. Już latem 1998 roku Billie Joe obwieszczał œwiatu z entuzjazmem: „Moja żona jest po raz drugi w ci¹ży!” I żartował: „Znowu chłopak, więc mam już sekcję rytmiczn¹.
Album „Worning” z paŸdziernika 2000 roku był znów dziełem innym niż poprzednie. Tre mówił: „Ta płyta ma dużo więcej barw niż poprzednie. Ma głębie, ma wiele warstw.” Pierwszy singiel z płyty, „Minority”, grupa promowała klipem wskazuj¹cym Billiego Joe jako kandydata na prezydenta. Pojawiły się na nim slogany parodiuj¹ce kretyńskie hasła wyborcze, np. „Jest przywódc¹ obdarzonym darem do dowodzenia i zdolnoœci¹ do kierowania.
Po „Worning” wydali dwie składanki: w 2001 roku „Interational Superhits!” i rok póŸniej „shenanigans”. Fani obawiali się, że Green Day się rozpadnie, ale w 2004 roku z hukiem powrócili na listy przebojów płyt¹ „American Idiot” i takimi mega hitami jak: „American Idiot”, „Jesus Of Suburbia”, „Holiday’ czy „Wake My Up When September Ends”. Niebanalna „Rock Opera” rzuciła krytyków na kolana, a muzykom przyniosła wielk¹ popularnoœć na całym œwiecie. C.D.N.

więcej