Po klęsce - nie pierwszej, podnosząc przyłbice

Przechodzą, jak we śnie, ostatnie granice.



Przez cło przemycają swój okrzyk bojowy

I kulę ostatnią, co w ustach się schowa.



Przy stołach współczucia nurzają się w winie

I obcym śpiewają o Tej, co nie zginie.



Swą krew ocaloną oddają za darmo

Każdemu, kto zechce połączyć ich z armią.



Farbują mundury, wędrują przez kraje

I czasem strzelają do siebie nawzajem.



Pod każdym sztandarem byle nie białym

Szukają zwycięstwa - rozbite oddziały.



Przychodzą po zmierzchu do kobiet im obcych,

A tam, kędy przejdą - urodzą się chłopcy.



Gdy wrócą, przygnani kolejną zawieją

Zobaczą, że synów swych nie rozumieją.



Spisują więc dla nich noc w noc pamiętniki

Nieprzetłumaczalne na obce języki.



I cierpią, gdy śmieje się z nich świat zwycięski,

Niepomni, że mądry

Nie śmieje się z klęski.